4 Mins

Afgelopen dagen heb ik jullie tussendoor steeds een beetje op de hoogte proberen te houden door middel van posts en stories. Toch krijg ik nog veel vragen, en nu er na zeven dagen eindelijk duidelijkheid is zet ik alles nog even voor jullie op een rijtje.

Vorige week donderdagavond liep ik richting de bank en zakte ik door mijn benen. Hoe dit gebeurd is is onduidelijk, het ging allemaal erg snel. Waarschijnlijk heb ik me verstapt en ben ik verkeerd terecht gekomen. Vanaf dat moment kon ik niet meer op mijn benen staan of zitten van de pijn.

Op vrijdag heb ik de huisarts gebeld en ingelicht over mijn situatie. Ik kreeg doodleuk de mededeling dat ik zelf moest komen en anders maar een paracetamol en ibuprofen moest nemen, dan zou het vanzelf wel overgaan. Zoals je begrijpt was zelf naar de huisarts geen optie, ik kon immers niet eens overeind komen, dus heb ik afgewacht tot het avond werd en ik de huisartsenpost kon bellen. Hier namen ze me gelukkig wel serieus en er werd direct iemand naar me toegestuurd.

In eerste instantie dacht zij aan een verschuiving van het SI-gewricht. Ik kreeg pijnstilling en dat zou vanzelf terug kunnen schieten. Ik heb vanaf het begin gedacht dat dit niet vanzelf zou overgaan maar hoopte op het beste. Zaterdag heb ik met veel pijn in bed gelegen. Zondagochtend is de huisarts weer geweest omdat ik niet meer kon plassen. Zij zag genoeg reden om de ambulance te bellen om me te komen ophalen. Dankzij het gedoe bij de Dam tot Damloop besloot iemand in de meldkamer dat ik geen prioriteit was. Zeven uur later lag ik nog steeds thuis en werden we gebeld door de Spoedeisende Hulp waar we bleven, ze maakten zich erg zorgen.

Binnen een halfuur nadat de SEH boos de meldkamer opbelde hoe dit kon gebeuren, stond de ambulance, samen met twee brandweerauto’s voor de deur. Ze sloten de weg af en ik werd op een brancard het huis uit getakeld. Tien brandweermannen boven je hoofd, voor sommigen een droom, maar ik heb er, platgespoten van de morfine, weinig van meegekregen. Na het ritje in de brandweertakel heb ik de dienstdoende brandweerman wel even bedankt voor “een van de bijzonderste ritjes uit mijn leven”.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen heb ik een spoed-mri gehad. Hier kwamen dingen uit die niet zo bleken te zijn en, om een lang verhaal kort te maken, heb ik zes dagen liggen wachten op artsen die niet kwamen opdagen, onderzoeken die een dag later dan de afspraak werden uitgevoerd en uitslagen waarvan gedacht werd dat ik ze al wist.

Uiteindelijk hebben we nu uitsluitsel en hebben ze twee breuken in mijn ruggenwervel gevonden. Geen wonder dat lopen en zitten niet ging dus. Ik zou kunnen herstellen in een herstelcentrum, maar mijn lieve ouders hebben aangeboden dat ik bij hun in huis kom revalideren. Ik word daar met de ambulance naartoe gebracht en de fysio en zorg zal aan huis komen. Mijn ouders zijn de beste, dat wist ik al, maar toch weten ze zichzelf steeds weer te overtreffen.

Dit type breuk komt normaal vaak voor bij mensen die bijvoorbeeld een auto-ongeluk hebben gehad. Hoe kan dat dan in hemelsnaam gebeuren bij een meisje van 21 die in huis valt, zou je denken. Ze hebben mijn bloed onderzocht en de scan uitgebreid bekeken en mijn bloed en botten zien er allemaal goed uit. Het is niet broos of ontkalkt, volgens de artsen ben ik kerngezond en zouden ze, afgezien van de breuk, graag van lichaam met me willen ruilen. Ik heb dus echt dikke vette pech gehad en ben verkeerd neer gekomen.

Nu wacht ik op het moment dat ze zeggen dat ik naar huis kan om te herstellen, bij te komen van alle indrukken en weer te kunnen genieten van Sem en mijn geliefden. Want hoe zwaar en pijnlijk de afgelopen week ook was, het gemis van Sem deed het allermeeste pijn.

Mijn vertrouwen in artsen is verslechterd dankzij het niet nakomen van afspraken, niet luisteren naar mijn klachten (ik dacht direct al dat er iets gebroken was) en het feit dat ze er pas na 6 dagen achterkomen dat ik breuken in mijn wervel heb. Aan de andere kant is mijn vertrouwen in het verplegend personeel ontzettend gestegen. Wat een lieve, meelevende mensen zijn dat. Ze rennen de hele dag van hot naar her om het iedereen naar zijn zin te maken en niets is teveel. Echt stuk voor stuk toppers.

Als laatste wil ik jullie allemaal bedanken voor het medeleven, de lieve berichtjes en zelfs kaartjes die bij ons door de bus zijn gegooid. Dit heeft mijn ziekenhuis avontuur iets weten te verzachten. Jullie blijven me verbazen.

Heel veel liefs,

Mirthe

Leave a Reply

Your email address will not be published.