4 Mins

Gisteren kwam de documentaire ‘Born to be an influencer’ online op Videoland. Bij het kijken van de trailer kreeg ik om heel eerlijk te zijn de kriebels. Een piepjong meisje die allerlei opdrachten uit moest voeren en door 300.000 mensen dagelijks op Instagram te volgen is. Toen besefte ik opeens dat mensen misschien ook wel zo naar mij en mijn pagina kijken. Sterker nog, ik heb via via wel eens gehoord dat mensen vinden dat ik mijn kind gebruik voor likes of misschien nog wel heftiger: geld verdienen over de rug van je kind. Ik besloot er een blog over te schrijven.

Toen ik nog geen idee had dat er dagelijks duizenden mensen naar ons zouden gaan kijken voelde het vrij onschuldig: babyfoto’s delen on the gram. Ik was trots en wilde mijn dierbaarste bezit aan de buitenwereld laten zien. De buitenwereld die zo over mij had geoordeeld, maar die ik nu het tegendeel bewees. Mijn Instagram @mirthe is nooit bedoeld geweest om veel volgers mee te krijgen. Mijn volledige zwangerschap heb ik zelfs geen foto gedeeld, ik voelde me er absoluut niet zo zelfverzekerd over als dat ik nu doe. 

Sem was een paar maanden oud toen ik begon met bloggen over het leven als jonge studerende moeder. Vanaf dat moment ging het snel. Van 1.000 volgers groeide ik richting de 5.000 en inmiddels hebben we zelfs de 11.000 volgers gepasseerd. We inderdaad, want zowel Sem als ik zijn te vinden op mijn account. Naarmate hij ouder wordt en mijn account groeit vind ik het wel steeds lastiger worden of ik er goed aan doe om hem in beeld te brengen. Want wat als hij over anderhalf jaar naar de basisschool gaat en wordt gepest door hoe hij in mijn vlogs te zien is?

Dat zijn dingen waar je je kind natuurlijk ten alle tijde voor wilt behoeden. Ik acht de kans dan ook groot dat wanneer hij voor het eerst een voet over de drempel van de basisschool zet ik stop met hem herkenbaar in beeld brengen. Niet omdat ik niet trots op hem ben, maar om hem te beschermen. Wanneer hij zelf aangeeft wel in beeld te willen zal ik daar niet moeilijk over doen, maar dwingen zal ik nooit.

Als geld verdienen over de rug van je kind zie ik het niet. Ik laat hem niet zelf dingen aanprijzen, berichtjes beantwoorden of andere werkgerelateerde dingen doen. Mijn content heeft betrekking op moeder en student zijn, niet op het leven van Sem. Foto’s maken we spontaan, heeft hij zijn dag niet, gaat de foto niet door. Als baby deed ik zo nu en dan een babykleding campagne waarvoor Sem op de foto moest. Geen probleem want baby’s liggen nog lekker stil. Dat doe ik nu niet meer. Ik wil niet dat er druk ligt op het maken van een foto voor Sem. Het moet wel leuk blijven. 

Daarnaast selecteer ik mijn foto’s en beeldmateriaal zorgvuldig. Je zult Sem nooit huilend, vies of naakt in een foto zien verschijnen. Ik probeer in mijn achterhoofd te houden dat hij er over een jaar of 20 nog steeds blij mee moet zijn en de gevaren van het internet probeer ik zoveel mogelijk in te perken.

Aan de ene kant begrijp ik de kritiek, maar ergens vind ik het ook dubbel. Als een moeder met 100 volgers dagelijks de snotneus van haar koter op de foto zet is er niets aan de hand, maar zodra je platform groeit gelden er andere standaarden. Terwijl de moeder met 100 volgers net zo trots is als ik of iemand met 100.000 kijkers. Maargoed, het delen van je leven heeft veel voordelen, maar ook zeker nadelen. Daar moeten we ons dan maar een beetje bij neerleggen. We hebben hier immers “zelf voor gekozen”.

Edit: inmiddels zijn we maanden verder en is mijn mening hierover veranderd. Ik breng Sem niet meer herkenbaar in beeld. Mijn blog over dit onderwerp vind je hier.

Leave a Reply

Your email address will not be published.