3 Mins

Deze week deel ik een gastblog van Kirsten. Iemand die ik graag volg en een vergelijkbaar verhaal heeft aan de mijne. Alleen doet zij het al 3 jaar alleen. Ze vertelt openhartig haar verhaal over haar “mijn gelukje”: Emma, en waarom ze voor het kleintje in haar buik koos in plaats van de vlinders.

Februari 2017.

Ik zat in mijn examenjaar van de opleiding fotografie aan het grafisch lyceum in Rotterdam en liep stage bij een mode-fotograaf, in het weekend deed ik graag leuke dingen met mijn vriendinnen. Ik spaarde niks van mijn jumbo salaris en kocht alles wat los en vast zat. En toen bleek ik zwanger.

Op zich niet het einde van de wereld, ik bedoel: er zijn mensen ziek, er gaan mensen dood, er leven mensen in oorlogsgebieden. Alleen de jongen met wie ik 2,5 jaar in een relatie zat wilde deze zwangerschap ABSOLUUT niet. Niet een beetje niet, echt 0, geen denken aan.

Ik moest en zou dus ook echt een abortus ondergaan want een kind krijgen? No way. Oh man, wat was ik verliefd op deze jongen. Na 2,5 jaar vlogen die vlinders elke dag nog rondjes in mijn buik. Zo veel vlinders dat ik zelfs begon te twijfelen of ik dan maar abortus moest plegen.

Ik wilde dit eigenlijk echt niet. Een kind kwam ook zeker niet uit want ik was een student, een student zonder euro’s en straks een student zonder euro’s, zonder vriend maar wel zwanger. Hoe dan? Maar het kon. Ik koos voor de baby in plaats van voor de vlinders. Vanaf dat moment is hij ook direct uit mijn/ons leven vertrokken. Ik was een egoïst. Ik mag geen kind op de wereld zetten als de ander het niet wilt. Toch kwam het kind er, mijn kind, mijn gelukje.

Met 20 weken zwangerschap zetten ik mijn handtekening onder mijn diploma. Op een podium vol met mensen in de zaal. Waaronder mijn ex vriend zijn hele familie (wij zaten in dezelfde klas) en nieuwe vriendin – want welja waarom niet. Ik voelde mij trots. Trots op mijn dikke buik, mijn moeder en oma die in de zaal zaten en mijn klasgenoten die achter mijn keuze stonden. Trots op mezelf dat ik voor mezelf koos.

Nu 3,5 jaar later is mijn dochter bijna 3 jaar. In die tijd heeft mijn ex vriend mij 1x een sms gestuurd.

“Gefeliciteerd met Emma haar eerste verjaardag.” Ik had hier blij van kunnen worden, ik moest er ook wel een beetje om lachen. Maar meer om het feit dat het zo treurig was.. Want Emma was niet jarig.

Ik voelde mij tijdens mijn zwangerschap alleen en wilde mijn verhaal delen met de wereld. Het kon toch niet zo zijn dat ik de enige was die dit had meegemaakt? Ik startte een blog en maakte een instagram account aan. Nu deel ik al ruim 3 jaar mijn leven als alleenstaande moeder. Ik mag ruim 9000 mensen ons leven laten zien. Er komen nog heel veel mooie en leuke veranderingen aan. Maar voor nu ben ik zo blij hoe wij ervoor staan. Ons team van 2. Mijn gelukje en ik.

Volg je ook ons leven mee? Dat kan: www.instagram.com/mijngelukje

Leave a Reply

Your email address will not be published.