4 Mins

Mij is altijd geleerd dat eerlijk het langste duurt. Dus laat ik eens goudeerlijk zijn. Negen van de tien keer kan het me niets schelen. Het interesseert me niet, het boeit me niet en ik geef er niks om. Ik heb het nu natuurlijk niet over Sem, maar over de streken die hij uithaalt en dan met name het opvoeden wat daarbij komt kijken. Ik omschrijf mijn opvoedstijl dan ook het liefste als “lekker op gevoel”. Ik doe wat in me opkomt en reageer op wat me triggert. Hierdoor ben ik niet altijd even streng of consequent. En eigenlijk maakt dat me niks uit.

Opvoedstijlen

Tegenwoordig zijn er talloze opvoed-strategieën die je op je kroost kunt loslaten. Positief, autoritair of toch democratisch opvoeden? De boeken en experts vliegen je om de oren en heel eerlijk, ik kan en wil het allemaal niet bijhouden. Misschien is het omdat ik “maar” 20 jaar oud was toen ik Sem kreeg, het niet gepland was en ik besloot om alles gewoon over me heen te laten komen, maar de kans is groot dat het gewoon in me zit. In iedere situatie handel ik op gevoel.

Natuurlijk heb ik wel bepaalde ideeën over hoe ik ons leven samen zie. Vooral dat laatste, samen. Zo probeer ik alles vanuit liefde en begrip te doen. Sem had een fase waarin hij vaak binnen no time verdrietig was of in een driftbui terecht kwam. Dit frustreerde me soms ontzettend, maar met “hou nou op” zeggen kwam ik geen steek verder. Dus besloot ik het over een andere boeg te gooien en hem te vertellen dat als er iets is hij het me kan vertellen en als hij iets wilt dat hij het kan vragen. Ik sprak hem rustig aan, en ookal is hij pas bijna twee jaar oud, hij kalmeerde en stopte met huilen. 

Elkaar aanvoelen

Vanaf dat moment begonnen we elkaar steeds beter en beter aan te voelen. Als hij om een tweede koekje vraagt en ik nee zeg wordt hij soms verdrietig. Dan vertel ik hem dat ik snap dat hij het jammer vindt, maar we niet de hele dag koekjes kunnen eten. En soms geef ik hem dat tweede koekje gewoon. Omdat hij lekker gespeeld heeft, het zo netjes vraagt of ik gewoon zin heb in dat blije snoetje als hij wat lekkers krijgt. Af en toe ga ik nadat ik nee heb gezegd met hem in “discussie” , voor zover dit natuurlijk kan met een brabbelend mannetje van bijna 2. Dan laat ik me wel eens overhalen tot een andere keuze en dat vind ik oké. Op de momenten dat ik zeg “geen discussie mogelijk”, is het gemopper namelijk meteen klaar.

Een ongeleid projectiel

Je zult als moeder die wel een duidelijke strategie toepast misschien denken dat mijn kind hierdoor een ongeleid projectiel is. Toch is niets minder waar. “Lekker op gevoel” betekent namelijk zeker niet dat alles mag. Zowel als we ergens anders zijn, als thuis, vraagt hij of hij iets mag voordat hij het pakt. Hij is lief en zorgzaam voor anderen, vrolijk, spontaan en ruimt netjes zijn stiften op als hij gekleurd heeft. Ik denk dat dit komt omdat hij aanvoelt dat dat is wat ik belangrijk vind. Zelf laat ik me ook niet zomaar iets vertellen of opleggen zonder goede onderbouwing, dus waarom zou mijn kind dit wel moeten doen? 

Ik maak geen problemen van de kleine dingen. Als het heel gezellig is word ik niet gestresst als hij een uurtje (of drie) langer opblijft. Als opa of oma hem een koek, snoepje, stukje worst én mandarijn toestopt vind ik dat niet erg.. En ik laat al helemaal niet merken dat ik baal als hij mijn lievelingsbeker oppakt en op de grond stuk laat vallen. Het gaat mij erom dat hij hem me wilde aangeven. Dat is wat telt.

Een gelukkige jeugd

Ik wil dat als Sem later terugkijkt denkt; wat een geweldige jeugd heb ik gehad. Mijn moeder heeft er alles aan gedaan om mij een mooi en gelukkig mens te maken. Ze heeft me ten alle tijde geprobeerd te begrijpen en geluisterd naar hoe ik me voelde. Wij deden het samen en samen hebben we het gerockt. 

Wat is jou opvoedstijl? Doe je het ook lekker op gevoel of houd je je vast aan bepaalde handvaten? Laat het me weten in de comments!

Leave a Reply

Your email address will not be published.