jong en ziek: het coronavirus trof hen
10 Mins

De afgelopen maanden hoor ik veel mensen zeggen dat ze niemand in hun omgeving kennen die het coronavirus onder de leden heeft gehad waardoor het voelt als een ‘ver van mijn bed show’. Op mijn Instagram spreek ik dagelijks verschillende mensen en zo ook Linde van Sintmaartensdijk (25) die het coronavirus opliep. Nog dagelijks ondervindt zij hier de gevolgen van. Je lees het in deze blog: jong en doodziek: het coronavirus trof haar.

Hoe keek je eerst zelf tegen corona aan?

In eerste instantie leek corona een soort ver van mijn bedshow. Het was in China actief en het leek zo ver weg. Achteraf had ik nooit kunnen bedenken dat het voor mij zo’n impact zou hebben. In de laatste week van februari ben ik nog met een vriendin naar Egypte geweest, een weekje all-inclusive. De hele week is het woord corona niet gevallen en leek het virus voor ons niet te bestaan. Totdat we terugvlogen in de nacht van 27 februari. Toen we in Nederland aankwamen bereikte ons het nieuws dat corona ook een eerste besmetting in Nederland kende. Vanaf dat moment drong het pas tot mij door. Ik ben zelf verpleegkundige en de kans dat het dan ook mijn cliënten zou bereiken leek ineens aanwezig en reëel. Ik heb er geen seconde bij nagedacht dat ook ikzelf er goed ziek van zou kunnen worden. Nog geen twee weken later bleek dat helaas toch de realiteit.

Hoe kwam je erachter dat je corona had?

In de nacht van 10 op 11 maart werd ik ziek. De dagen tussen 27 februari en 10 maart heb ik ook nog gewoon gewerkt. Ik ben verpleegkundige in de thuiszorg en kom dus bij kwetsbare cliënten aan huis om daar verpleegkundige zorg te leveren. Tot nu toe hadden we nog geen besmettingen, maar langzamerhand waren we ons op een soort rampscenario aan het voorbereiden. De nacht van 10 maart schrok ik wakker. Ik baadde in het zweet en wist meteen dat ik koorts had: 39,4. Omdat ik niet meer verder kon slapen keek ik uit automatisme even op mijn telefoon. Ik had een appje van de vriendin waarmee ik in Egypte was geweest; ze werd opgenomen in het ziekenhuis met ‘corona achtige verschijnselen’. Maar omdat ook zij verpleegkundige is en in de brandhaard in Brabant werkt had ik nog niet eens meteen zoveel stress. De volgende dag had ik contact met mijn werk en heb ik contact gehad met mijn huisarts en de GGD. Vanuit de GGD was het advies direct: ga in quarantaine. Ik mocht pas weer gaan werken zodra ik minimaal 48 uur klachtenvrij was. Binnen mijn organisatie gingen de alarmbellen af, ik was de eerste medewerker die hoogstwaarschijnlijk besmet was met covid-19. Best wel een beetje beschamend.

Wat was het ziekte verloop?

Het begon met koorts en hoesten in de eerste week. Hierna kreeg ik last van erge vermoeidheid. Ik ben een energiek persoon, het liefst altijd bezig met iets. Als ik niet werk ben ik wel aan het sporten of wat leuks aan het doen met vriendinnen. Die vermoeidheid was compleet nieuw voor mij. Na 2 weken in mijn eentje thuis in quarantaine belde ik voor de zoveelste keer mijn huisarts om te vragen of de benauwdheid die was opgekomen wel echt normaal was voor iemand van destijds 24. Ook zij hadden hun twijfels en ik mocht langskomen op het corona spreekuur. Je kunt je misschien voorstellen dat na 2 weken binnen zitten even eruit naar de huisarts een uitje was. De huisarts was 5 minuten rijden en onderweg merkte ik dat ik wat duizelig werd. Na 2 weken stilzitten vond ik dat niet zo gek. Aangekomen bij de huisarts voelde ik me eigenlijk steeds slechter worden en dat was ook duidelijk zichtbaar. De huisarts ging direct over in het meten van mijn waardes. Saturatie, bloeddruk en pols: het was alledrie niet goed. Van het ene op het andere moment werd me verteld dat de ambulance werd gebeld en ik per direct een bezoekje aan de SEH moest gaan brengen. In het ziekenhuis controleerde de longarts mijn waardes opnieuw, bloed werd afgenomen en longfoto’s werden gemaakt. De longarts gaf aan dat ik longonstekingen had en ik beter thuis kon gaan uitzieken.
Zo ging ik: bepakt en bezakt met een berg aan medicijnen weer naar huis. De week die hierop volgde was niet goed. Ondanks de medicatie werd ik steeds benauwder. Ik heb een lichte vorm van astma, waar ik normaal gesproken weinig last van heb, dus daar waren mijn klachten ook niet aan te wijten. Vanaf dat moment was elke ademhaling piepend, mijn hoest was hard en pijnlijk en mijn longen steekten enorm als ik hoestte. De huisarts vertrouwde het niet en begon dagelijks met mij te beeldbellen. Na opnieuw twee weken thuis te hebben doorgebracht, inmiddels zat ik al 4,5 week in quarantaine, liet de huisarts mij opnieuw ophalen met de ambulance en werd ik deze keer wel opgenomen. Er werd een corona test afgenomen en ik werd naar de longafdeling gebracht. Het was al laat in de middag toen ik hier aankwam. Ik voelde me, ondanks de zuurstof die ik kreeg, steeds benauwder worden. De verpleegkundigen op de afdeling vertrouwden het niet en zo kwam de longarts erbij. Mijn nachtmerrie werd werkelijkheid vanaf dat moment. De mensen die bij mij op de kamer lagen werden overgebracht naar een andere kamer en steeds meer zorgpersoneel verzamelde zich om mij heen. Ik kon inmiddels amper nog praten door de benauwdheid en de arts startte met vernevelen. Hierdoor komt medicatie in je longen door middel van inademing. Na een uur lang klungelen werd uiteindelijk het SIT team opgeroepen, dit is het spoed interventie team die bestaat uit een IC arts en verpleegkundigen. Een soort rijdende IC kwam mijn kamer op. Direct toen de IC-arts mij zag zei hij: “die gaat mee”. Ik kon vanaf dat moment alleen nog maar huilen.
Linde van Sintmaartensdijk voor en tijdens corona
Linde voor en tijdens het hebben van het coronavirus.
Omdat geen van de soorten medicatie die ik kreeg aansloeg begon de arts over beademing. Als ik iets niet wilde was dat het wel. Het idee van misschien wel 3 weken in coma liggen leek me afschuwelijk en angstig. Ik zal nooit vergeten dat de arts zei:”wie kan ik van je familie voor je bellen, je hebt al 4,5 week niemand kunnen zien, dus als je toch geïntubeerd moet worden moet je wel afscheid kunnen nemen.” Het was als een bom die insloeg. Doodleuk riep ik dat niemand gebeld hoefde te worden, het zou wel goed komen. Dit ging natuurlijk niet door. Mijn familie werd ingelicht en ik werd naar de IC gebracht. Alsof mijn lichaam aanvoelde dat dit echt de laatste stap zou zijn werd het langzamerhand iets rustiger. De benauwdheid zakte wat af. Op de IC lag de inturbeer set al klaar en kreeg ik een ‘operatie jasje’ aan, dat is schijnbaar verplicht. Vanaf dat moment is het allemaal wat vaag en weet ik nog dat ik vriendinnen/familie/collega’s appjes heb gestuurd over de situatie. Iedereen schrok enorm. Om even fast forward te gaan: die nacht verbleef ik op de IC en kwam ik redelijk goed door, zo mocht ik de volgende dag door naar de longafdeling en heb ik hier nog 15 dagen gelegen. Mijn astma bleek van een milde vorm naar ernstig te zijn gegaan door de corona waarop ik longaanval na longaanval kreeg. Soms wel acht keer op een dag. Ik heb twee weken bedrust gehad en kreeg een katheter, zelfs naar het toilet gaan kon ik niet meer. Bij elke longaanval kreeg ik verneveling en werd het weer beter. In die twee weken tijd is de longarts nog regelmatig naar mijn bed geroepen als mijn benauwdheid weer niet af nam. Er werd continu overleg gepleegd met de IC. Gelukkig nam na ruim een week de ergste benauwdheid af.

Hoelang ben je nu aan het revalideren en hoe gaat dat?

Toen ik werd ontslagen uit het ziekenhuis ben ik bij mijn ouders gaan revalideren. Hier bleek na 3 a 4 dagen dat het lopen steeds moeizamer ging. Ik zakte door mijn benen, verloor mijn evenwicht en viel met regelmaat zomaar op de grond. De fysiotherapeut die inmiddels aan huis kwam gaf aan dat dit niet normaal was en ik werd doorverwezen naar een revalidatiearts. Na de intake te hebben gehad kwam daar dan eindelijk de conclusie: een conversiestoornis. Dit is een aansturingsprobleem tussen je hoofd en je benen. Het signaaltje van de hersenen komt niet aan in de benen waardoor lopen praktisch gezegd, niet meer gaat. Zo kwam ik terecht in een traject waarin we op zoek moesten naar een plek waar ik kon worden geholpen.Dit alles heeft 3,5 maand geduurd. Uiteindelijk kreeg ik een doorverwijzing naar het HSK in Woerden; het enige expertisecentrum in Nederland voor conversiestoornissen. Inmiddels ben ik hier zo’n tien weken aan het revalideren en gelukkig werpt dit zijn vruchten af. Ik ben er nog lang niet en echt vloeiend lopen zit er nog even niet in. Door de speciale therapie die ik hier krijg kan ik korte momentjes staan en en een klein beetje schuifelen over de grond. Al met al zal het een hele weg zijn om alles wat ik voorheen deed weer te kunnen. Dit kan wel een jaar duren. Ik ben erg blij dat ik nu op de juiste plek zit en er vooruitgang in zit. Er komt heel veel geduld bij kijken, maar het is niet anders.

Wat vond je het heftigste wat je hebt meegemaakt de afgelopen tijd?

Voor mij was het moment dat ik naar de IC moest wel echt het heftigste moment. Dat er dan wordt gezegd dat je afscheid moet nemen omdat ze niet weten hoe het gaat lopen is wel echt enorm beangstigd. Je leven vliegt letterlijk voor je ogen voorbij en voor een poosje heb ik gedacht dat dit het dan ook echt was. Misschien zou ik het wel niet gaan overleven. Daar ben ik wel erg verdrietig van geweest en heb ik eenmaal thuis ook veel last van gehad. De eerste weken had ik nachtmerries en herbeleefde ik die avond weer. Dit werd met de tijd beter en is gelukkig nu over. Toch blijft het een herinnering die je meedraagt voor altijd.

Hoe denk je nu over de situatie in ons land?

Ik vind het vervelend dat het tot een tweede golf heeft moeten komen, ook al was dit te verwachten. Je hoopt ergens toch dat het niet gebeurt en dat mensen het leed wat jij hebt meegemaakt bespaard blijft, want dat gun ik echt niemand. Ik wil zelf niet bijdragen aan nog meer verspreiding van het virus en hou, zolang het tegendeel niet bewezen is, mijn mondkapje op in openbare ruimtes.  We moeten dit toch met elkaar doen en ik heb helaas van heel dichtbij moeten meemaken hoe fout het kan gaan. De mensen die rondbazuinen dat corona een hoax of een griepje is maken me echt een beetje verdrietig. Ik zit al maanden in een rolstoel, dat is niet zomaar, dat zou ik ze zó graag willen uitleggen.

Wil je mensen nog iets meegeven?

Ik hoop dat iedereen zijn gezonde verstand blijft gebruiken en dat we elkaar, ondanks alle verschillende meningen over het corona virus, in hun waarde kunnen laten. Hou die 1,5 meter afstand en blijf je handen desinfecteren, want het kan écht levens redden. Samen moeten we het doen.
Benieuwd naar mijn persoonlijke mening over de huidige situatie? Klik dan hier
Leave a Reply

Your email address will not be published.