4 Mins

Misschien vind je me een aansteller of oppervlakkig. Dat is oké, maar voor mij was het helemaal echt. De tranen die over mijn wangen biggelden terwijl ik in de spiegel naar mijn buik keek. De buik die, inderdaad, mijn kindje had gedragen en laten groeien. En hoe mooi dat ook was, het was ook de buik die niet meer van mij voelde. Dit was mijn lijf niet meer. Met moeder worden veranderde er veel in mijn leven. Ik genoot ervan met volle teugen, behalve van de verandering van mijn lichaam die het met zich meebracht.

Mijn hele zwangerschap had ik striae-loos weten door te komen. Een hele opluchting want het hele zwaarder worden an sich viel me al zwaar. Ik weet nog goed dat ik niet in de auto kwam omdat mijn buik in de weg zat. Vreselijk voelde ik me. Ik was altijd een fitte meid van 20 geweest en nu voelde ik opeens de belemmeringen die een grote buik met zich meebracht. Ik was er niet trots op of blij mee. De veroordelende blikken brandden en ik bedekte mijn buik het liefst in het openbaar.

Toen ik een paar dagen voor mijn bevalling in de spiegel keek schrok ik me dood, drie, in mijn ogen enorme, striemen waren aan de onderkant van mijn buik verschenen. Alsof een kat met zijn nagels mijn buik had open gekrabd en daar littekens van waren ontstaan. Ik weet nog dat ik huilend bij mijn moeder op de bank zat. Nooit zou ik meer in bikini durven verschijnen.

Twee jaar later

Nu zijn we twee jaar verder en kan ik zeggen dat ik de sporen die Sem op mijn lijf heeft achtergelaten volledig geaccepteerd heb. Net als de baby die uit mij kwam, hoort dit ook bij mij. Ik ben blij dat er vrouwen zijn die direct na de bevalling al blij zijn met hun lichaam, maar weet ook dat dit niet vaak het geval is. Natuurlijk ben je trots op de enorme prestatie die je lijf geleverd heeft en vooral op het resultaat daarvan. Maar een flubberbuik vol striemen, daar werd ik niet gelukkig van, en dat moet ook gezegd kunnen worden.  

Soms heb ik het gevoel dat we met zijn allen een beetje doorslaan in body positivity. Als ik tegen iemand vertel dat ik op mijn voeding let of weer wil gaan sporten krijg ik vaak reacties als “waarom, wil je nog dunner worden? Straks zit er geen vet meer op!” of “je bent toch goed zoals je bent?”. Natuurlijk ben je goed zoals je bent. Als jij blij bent met je lijf hoeft niemand daar wat over te zeggen.

Andersom ook niet als je daar niet blij mee bent. Begrijp me niet verkeerd, het is lief en vleiend, maar ook iemand die slank oogt kan niet lekker in zijn vel zitten of ongelukkig zijn in zijn of haar lichaam. Iedereen zijn standaard ligt ergens anders. Ik vind het heerlijk om met een kaasje en wijntje op de bank te liggen, dus een ultra strakke fitgirl zal ik niet snel worden. Toch is een gezond lichaam waarin ik me zelfverzekerd voel wel het streven.

Toen liet mijn lijf me echt in de steek.

Toen ik afgelopen september mijn ruggenwervel brak voelde ik hoe het is als je lijf je in de steek laat. Ik kon bijna niet meer bewegen en wat ik wilde en kon kwam niet meer overeen. In perspectief zijn die striemen op je buik dan niet noemenswaardig. Toch heeft het voor mij een hele tijd geduurd tot ik het accepteerde. Twee weken terug deed ik een fotoshoot in lingerie, de kers op de taart in het accepteren van mijn lijf. Het resultaat mag er zijn en is een mooie reminder. Want mocht er ooit een tweede kindje komen, weet ik nu dat het uiteindelijk allemaal weer goedkomt. Je lijf wordt weer van jou.

Leave a Reply

Your email address will not be published.