de jaloerse moeder
4 Mins

Een blog over dit onderwerp zit al zo’n 3 jaar in mijn hoofd, maar ik heb hem er nooit uit laten komen. “Als je wil dat een vuurtje uitdooft moet je stoppen met er brandstof op gooien” zegt mijn vader wel eens. Dus dat deed ik. Nu zal dit nog steeds niet de blog zijn die ik diep in mijn hart het liefste zou willen schrijven, maar ik ga er wel iets over op papier zetten. Omdat ik voel dat ik niet de enige ben. Omdat ik niet iemand ben die zwijgt. Zeker niet als ik eigenlijk zou willen schreeuwen. 

Laat ik voorop stellen dat ik echt wel weet dat ze bestaan. De jaloerse gekwetste moeders. De moeders die vaders het zijn met hun kind niet gunnen. Die ze het liefste weg zouden houden. Ze zijn er. Net als de vaders. De vaders die alles voor hun kind over hebben. Ze een warm thuis willen geven, van ze houden en tijd met ze willen doorbrengen. Soms wordt dat deze vaders niet gegund. Dat is vreselijk en pijnlijk. Begrijp me niet verkeerd, ik snap die moeders ergens ook. Ik weet hoeveel pijn het doet als je wordt bedrogen of erger, maar door de verbondenheid van je kind contact moet blijven houden. Dat is echt niet makkelijk, maar wel het eerste wat ik zei toen mijn ouders de glasscherven bij mijn thuis aan het opvegen waren op de dag dat hij definitief vertrok. “Ik gun mijn kind zijn vader”. Tegen deze moeders zou ik ook bijna willen schreeuwen. Koester het! Wees blij, wees dankbaar! Anderen, waaronder ikzelf, zouden onze kinderen deze vaders meer dan gunnen. 

Dat gezegd hebbende is het ontzettend makkelijk om alle alleenstaande moeders dit label op te plakken. Het label van de moeder die het kind weghoudt. Niet wetende wat de realiteit is. Niet wetende hoeveel energie er gestoken is in het onderhouden van de band met de biologische vader van je kind. Hoeveel pijn het doet om je kind met het jasje al aan te moeten teleurstellen omdat papa toch niet zal komen vandaag. Hoeveel pijn het doet om keer op keer te proberen iets op te bouwen wat geen kans van slagen heeft. “Ik neem je nog steeds kwalijk dat je geen abortus hebt gedaan” zei mijn ex tegen me terwijl ik mijn 1 jaar oude zoontje in mijn armen had. Dat was het moment dat ik besloot te stoppen met trekken aan iemand die niet wilde. Want dat maakt soms veel meer kapot dan het niet hebben van een vader in je leven.

Sinds die dag volgde de rust. De rust van geen contact. De rust van geen teleurstellingen en pijn. En tijdens die rust kreeg ik hem vaak naar mijn hoofd hoor. De vraag waarom mijn kind zijn vader niet zag. De veroordelende blikken die me het jaloerse moeder label opplakten. Ik besloot me er nooit over uit te laten. De waarheid komt altijd vanzelf boven tafel. Het allerbelangrijkste is dat je je kind recht in de ogen aan kunt kijken en zeggen dat je er alles aan hebt gedaan. Ik kan dat. Zelfs nu, na drie jaar, drie jaar waarin ik in mijn eentje de zorg heb gedragen, weet ik dat ik er opnieuw alles aan zou doen om mijn kind een liefdevolle vader te geven. Hoe moeilijk dat ook zou zijn. 

Een andere wijze les die mijn ouders me al van jongs af aan meegaven is de volgende: “Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel”. Dus daar ga ik vanuit. Want weet je wat het is. Aangezien een leugen niet de realiteit is zal er altijd in bochten gewrongen moeten worden. Moeten worden verzonnen en gekonkeld. Terwijl je voor de waarheid helemaal niets hoeft te doen. Je kunt het gewoon laten. Stilzitten en kijken hoe alles boven tafel komt. Ten koste van de leugenaar. En wanneer dat moment daar is dan zit je daar. Wetende van je gelijk. Wetende van de werkelijkheid. Zonder dat je er ook maar iets voor hebt hoeven doen. En weet je wat er dan gebeurt? Dan lach je. Dan lach je oorverdovend. 

Leave a Reply

Your email address will not be published.