coronacris SEH verpleegkundige
5 Mins

De coronacrisis lijkt naast een pandemie ook een bron van discussie en polarisatie te worden. De partijen staan lijnrecht tegenover elkaar en je weet bijna niet meer wat echt en nep is. Vorige week deelde ik al mijn mening over deze situatie. In deze blog laat ik iemand aan het woord die alles vanaf de eerst rij meemaakt. Cherith werkt op de SEH in het Dijklander ziekenhuis en doet in deze blog haar verhaal. De coronacrisis door de ogen van een SEH-verpleegkundige.

Het is toch maar een griepje?

Ik weet het nog precies, begin dit jaar kwam corona in ons leven. In eerste instantie vond ik het allemaal wel grappig. Het was toch maar een griepje. Het waren dezelfde verschijnselen als bij het influenza virus dus ik vroeg me af wat iedereen moeilijk deed. Ik liep nog te geinen met “het zal toch wat zijn; de eerste Nederlandse COVID patiënt in ons ziekenhuis.”

Ik merkte dat de artsen in het ziekenhuis steeds onrustiger werden en er nauw contact werd gehouden met artsen in Italië en ander delen van Nederland. Al snel bleek dat ik de situatie flink had onderschat. Het was ontzettend heftig. Het virus verspreidde zich snel over Nederland en het duurde niet lang voordat het ook ons ziekenhuis bereikte.

Het was heel indrukwekkend toen de ambulancedienst in vol ornaat het ziekenhuis binnenkwam. Ze leken wel marsmannetjes. Was dit echt zo heftig?! Ik werd er nerveus van en vroeg me af of ik wel naar binnen durfde bij deze patiënten ondanks de goede bescherming. Wie zegt mij dat die bescherming veilig genoeg is. We moesten wel.. met zijn allen.  Er was een tekort aan personeel, er moesten kamers bij en er moest een duidelijke routing komen voor COVID verdachte patiënten. Poliklinieken werden gesloten, de SEH werd uitgebreid en een COVID unit werd geopend. Er werden tenten geplaatst om elke bezoeker en patiënt op COVID te triëren, wat een impact!

Op 1 april zou ik beginnen met mijn nieuwe functie als teamcoördinator. De tweede week van maart zou ik een cursus volgen, maar in plaats daarvan werd ik in het diepe gegooid. De SEH moest verbouwd worden en er moest extra personeel komen. We moesten opschaling-plannen maken en ga zo maar door. De eerste weken heb ik me met name hiervoor ingezet samen met mijn team en niet in de zorg gewerkt. Ik heb dagen van 12 a 16 uur gedraaid. Dag in dag uit was ik er mee bezig en moest het personeel mij kunnen bereiken. Ik voelde me schuldig niet in de zorg te werken maar waar ik mee bezig was, was net zo hard nodig.

Tekorten op de werkvloer

Toen alles redelijk liep ben ik vanwege tekorten ook weer op de werkvloer gaan werken. De SEH was onherkenbaar en ook de collega’s in pak en maskers herkende ik niet terug. De patiënten waren ziek, heel ziek. Wat moet je als patiënt wel niet denken.. Je bent doodziek en dan word je ook nog eens verzorgd door mensen die niet te herkennen zijn. Niet even gerustgesteld kunnen worden met een kleine lach of een blik in de ogen, dat doet zeer. Er waren tekorten aan mondmaskers waardoor we met full-face maskers opliepen, enorm benauwend en soms stond je een hele dienst in een cohort gebied.  Warm en eten en drinken met een masker op gaat gewoon niet. Tuurlijk probeer je af en toe even voor een momentje aflossing te zorgen maar dit lukt lang niet altijd.

Wanneer je thuis komt heb je je eigen gezin en verder niet. Iedereen ging in quarantaine want je wilt niemand ziek maken. Verschillende familieleden hebben COVID gehad wat de impact nog groter maakte en zorgde dat het enorm dichtbij komt. Je bent er altijd mee bezig, enorm vermoeiend. Uiteindelijk wil je je eigen, oude en vertrouwde leven terug.

Samen de schouders eronder

Ik snap dan ook heel goed dat mensen er klaar mee zijn en zich niet meer aan de regels willen houden. Wat mensen wel goed moeten begrijpen is dat je hier vooral alle andere mensen en ook jezelf mee hebt. Het negeren van maatregelen stopt niet de verspreiding van het virus. Sterker nog; het maakt het alleen maar erger. Wij als ziekenhuispersoneel zijn moe, heel moe. We hebben overuren gedraaid, traumatische dingen meegemaakt en lang niet iedereen is klaar voor een tweede golf. Daarnaast is het personeel er simpelweg niet om een COVID afdeling én daarbij de reguliere zorg te blijven draaien.

Op de SEH kijken we niet naar positief gekweekte patiënten. Degenen die op de SEH binnenkomen hebben vaak COVID klachten en 9 van de 10 zijn nog niet gekweekt. Dit betekent dat bij elke patiënt die binnenkomt de beschermende kleding aangetrokken moet worden. Gelukkig hebben we af kunnen schalen en is het een tijd rustiger geweest. We hebben even een momentje om rustig adem te halen gekregen, al hebben we in die periode ook dagelijks COVID patiënten gezien. Ik wil niet terug naar hoe het was en heb ook geen idee hoe we dat zouden moeten redden. Wanneer ik de cijfers zie oplopen bekruipt een gevoel van angst me. Want hoe kunnen we goede zorg bieden aan zoveel patiënten zonder er uiteindelijk zelf aan onderdoor te gaan?

Ik begrijp dat iedereen er klaar mee is. Dat de impact van de maatregelen groot is en mensen er klaar mee zijn. Toch zullen we het echt samen moeten doen. Want wat moeten we zonder zorg? Als de ziekenhuizen straks overbelast zijn en de reguliere zorg weer niet kan doorgaan. Dat moeten we echt niet willen. Ik wil dan ook iedereen oproepen om er met zijn allen tegen aan te gaan en onze schouders eronder zetten. Niet voor mij, niet alleen voor jezelf, maar ook voor de dierbaren om je heen.

Volg Cherith op Instagram: @cherithvanbelle

Leave a Reply

Your email address will not be published.