2 Mins

Hoi lief meisje bij de huisarts,

ik zag het direct toen je samen met je vriendin de wachtkamer binnenkwam; je was zwanger. Een masker vol onverschilligheid, maar de paniek in je ogen. Ik hoor je fluisteren “hoe ga ik dit mijn ouders vertellen” en je barst in huilen uit. In mij begint ook een klein meisje te huilen, het kleine meisje dat wegliep bij de huisarts met de wetenschap dat er een klein frummeltje in haar buik groeide die haar wereld op zijn kop zou zetten. Het meisje dat doodsbang haar ouders een berichtje stuurde dat ze zwanger was, terwijl mijn ouders de meest lieve en begripvolle mensen op deze aarde zijn. Ik voel je angst, je paniek, je verdriet, ik zit er weer middenin.

Niemand troost je, we kijken allemaal maar glazig voor onszelf uit, en ik beland in tweestrijd. Zal ik naar je toe lopen? De arm om je heen slaan die je nu meer nodig hebt dan ooit? Of dring ik dan ongewenst je bubbel binnen?

Ik besluit naar je toe te gaan, sla een arm om je heen en wil je vertellen dat het goedkomt, dat ik me ook zo heb gevoeld, maar dat je er hoe dan ook uitkomt. Ik begin met “ik weet hoe je je voelt” en dan word ik geroepen door de huisarts. Het is mijn beurt. Als ik terugkom zit je er niet meer, ik wacht nog even, maar je bent waarschijnlijk al weg. Je karretje is vertrokken en je bent begonnen aan de rollercoaster die ongepland zwanger zijn heet. It’s gonna be a hell of a ride.

Als dit berichtje je op welke wijze dan ook weet te bereiken: je mag me altijd een berichtje sturen. Om je hart te luchten, uit te huilen of advies te krijgen; I’m here. Je hebt niet gefaald, je maakt je eigen keuzes en je kan het.

Dikke knuffel van mij😘

Leave a Reply

Your email address will not be published.